Filozofia romantyzmu

Filozofia romantyzmu charakteryzowała się tym, że filozofowie starali się odkryć duchową rzeczywistość. Zajmowali się więc pojęciami w zakresie metafizyki. Uparcie szukali praw, które kierują życiem, bytem, a przede wszystkim przyrodą. Prawa te w balladzie Romantyczność zostały nazwane przez Adama Mickiewicza jako prawdy żywe. Najsłynniejszymi przedstawicielami filozofii romantyzmu byli Immanuel Kant, Johann Gottlieb Fichte, Wilhelm Shelling, Fryderyk Schlegel, Wilhelm Schlegel oraz Fryderyk Hegel, który stał na ich czele i był najbardziej wybitnym myślicielem tamtego okresu. Jak widać, filozofia romantyzmu rozwijała się przede wszystkim w Niemczech. Była podstawą wielu nurtów w sztuce i literackich romantyzmu, między innymi indywidualistycznego i idealistycznego. Również z filozofii, a nie z literatury, wywodzi się romantyczna idea miłości. Filozofowie głosili, że poezja jest wynikiem końcowym twórczego aktu. W sztuce romantycznej natomiast upatrywano bliskiego zestawienia przeciwnych do siebie wartości, na przykład tragizmu z komizmem.